Çox heyif səninçün etmişdim
nələr,
Sevgi də dostluq da gedərmiş
hədər,
Sən demə sevməklə indiyə qədər,
Yalan sözlərinlə bəslənmişəm mən.
Səni unutmağı öyrənmişəm mən.
Ayrıldıq, özüm də bilmədim niyə,
Gözümü dikirdim bir anlıq göyə,
Qoy xeyirli olsun sonumuz deyə,
Əl açıb Tanrıya səslənmişəm mən.
Səni unutmağı öyrənmişəm mən.
Hər bənddə baş rola qoymuşam
səni,
Şeirdə özünü tapasan yəni,
Bu şeir sənədir axtarma məni,
Sətirin altında gizlənmişəm mən.
Səni unutmağı öyrənmişəm mən.
Təəssüf ki, indi yox əlaqəmiz,
Hər şeyi sən özün bitirdin təmiz,
Maraqlı yerində bitdi səhnəmiz,
Bununçün həyata hirslənmişəm
mən.
Səni unutmağı öyrənmişəm mən.
Və budur zaman da öz işin görür,
Xəyallar üstünə reallıq hörür,
Həyat öz gəmisin üstümə sürür,
Artıq reallığa söykənmişəm mən.
Səni unutmağı öyrənmişəm mən.
Sən səssiz getmisən çətin
dinərsən,
Məni sən yuxuda ancaq görərsən,
Nə badə səhv edib geri dönərsən,
Sınarsan,görərs ən evlənmişəm
mən.
Səni unutmağı öyrənmişəm mən..
müəllif: NİZAMİ FÜZULİOĞLU