Əl üzmüşkən,
O, dünyanın vəfasından,
Narazıykən taleyinin gərdişindən;
Yorulmuşkən
ömrün-günün cəfasından,
Qismətinin biganəlik vərdişindən
Sevdi adlı günəş doğdu
zülmətlərdə itib batan yollarına,
Ürəyinə ümid doldu –
Sevgi adlı!
Dolanaraq bu sevginin qollarına,
Xəyallara dalıb getdi... dadlı-dadlı.
Sinəsində yatıb qalan nə vardısa
gizləmədi,
Ucaltmaqçün Günəşini duyğuların zirvəsinə.
Sevilməkdən başqa heç nə gözləmədi
bəxş etdiyi məhəbbətin əvəzinə.
Dünya boyda bir eşq umdu sevdiyindən,
Çiçək açdı
neçə illər için-için bəslədiyi diləkləri.
Sadəlikdən,
onu doğma, onu əziz bildiyindən
Duyammadı başı üstdən əsən soyuq küləkləri.
Şübhələrdən uzaq idi, o üzdən də
görəmmədi buludları
məhəbbətin açıq-aydın səmasında.
Vurulmuşdu...
Günəş göydə necə təksə,
“O” da təkdi onun sevgi dünyasında.
...Kim bilir ki, taleyini,
Nə olacaq ömrün-günün yoğurduğu?
Hekayətin sonluğunu axı hardan biləydi ki?
Bircə qəlbin sevgisiydi
bir görüşün, bir baxışın doğurduğu...
Təkliyini sevən adam onu necə sevəydi ki?