Ağır-ağır ölər vərdişinin köləsi
olanlar, hər gün eyni yoldan
gedənlər, gəzməyinin formasını
heç dəyişdirməyənlər,
geyimlərinin rəngini
dəyişdirməyə cürət etməyənlər,
tanımadıqlarıyla danışmayanlar.

Ağır-ağır ölər ehtirasdan və
duyğulanımdan qaçanlar, ağın
üzərində qaranı seçənlər, gözləri
işıldadan, əsnəməyi təbəssümə
çevirən və yanlışlıqla
emosiyaların qarşısında
ovundurulmuş ürəyi dup-dup
atdıran bir dəstə duyğunun
yerinə “i” hərflərinin üzərinə
nöqtə qoymağı üstün tutanlar.

Ağır-ağır ölər işlərində və
sevgilərində uğursuz olub,
vəziyyəti tərsinə çevirməyənlər,
bir xülyanı reallaşdırmaq üçün
qətilik yerinə tərəddüd
göstərməyənlər, həyatlarında bir
dəfə də olsun məntiqli bir öyüdə
qulaq asmayanlar.

Ağır-ağır ölər səfərə
çıxmayanlar, oxumayanlar,
musiqi dinləməyənlər, ürəyində
incəlikdən əsər olmayanlar.

Ağır-ağır ölər hörmətlərini
yavaş-yavaş yox edənlər,
yardıma ehtiyac duymayanlar,
şanssız olduqlarından və aramsız
yağan yağışdan bütün həyatları
boyu şikayətlənənlər, bir işə
başlamadan vaz keçənlər,
bilmədikləri şeylər haqqında heç
nə soruşmayanlar, bildikləri
şeylər haqqındakı suallara cavab
verməyənlər.

Sınayaq və qaçaq kiçik dozadakı
ölümlərdən, həmişə xatırlayaq:
yaşamaq nəfəs alıb verməkdən
daha böyük bir səy tələb edir.
Yalnız coşqulu bir səbir çatdırar
bizi möhtəşəm bir xoşbəxtliyin
qapısına.


Vüqar Qurdqanlı