Bir gün əgər
intizarın var gücüylə sıxsa məni,
Bir gün əgər
Səssizliyin
qəhər olub bir həmlədə boğsa məni,
Bizim ortaq tanışlardan
öldüyümü xəbər alsan,
Qürbət eldə,
naqillərin o başında donub qalsan
Peşman olma!
Davam eylə,
Yenə də sus...
Susqunluğun daha çatmaz qulağıma...
Çünki könül yarasını
sənə olan gileyimlə
peşkəş kimi aparacam mən əbədi otağıma...
Yəqin o gün
bütün olub keçənləri
son bir dəfə düşünəcəm bir anlığa,
son bir dəfə qınayacam yenə səni...
Gözümdəki
son damla da yuvarlanıb düşəcəkdir qaranlığa...
...Hə, az qala unutmuşdum,
Bir də o gün
və o gündən daha sonra,
heç bir zaman qələm çalma mənim üçün.
Unutma ki,
bu dünyada
sözlərini dərd eləmək oldu peşəm.
Bundan belə
yazmağına gərək də yox!
Artıq, səndən bir ömürlük incimişəm!