Bilirsən sevgilim, etirafı çətindi bəzən hisslərin. bəzən çıxıb getməyim gəlir sənsiz hansısa cəhənnəmə. bəzən ölümsüz olub səni ölməyənəcən sevməyim gəlir. bəzən üşüyürəm öz göz yaşlarımın soyuqluğunda. Bəzən də əclafın biriyəm, məni bağışla. Heç bir ucuz dodağa qarışmadı saniyələr.
Gözümün qəfəsindən azadlıq ümidləri qura bilmirəm, gözlərimi yumdum indi...
gedib içərişəhərə indi boğazımın tutulana qədər adını çığırmaq istirəm. Nəfəsim kəsilənə qədər qaçmaq istirəm, yerini bilmədən. Sanki hər döngədə məni gözləyirmişsən kimiş Sanki hələ də varmışsan kimi, Ay kimi, Günəş kimi. Darıxmağın qılıncını endirdin cəllad kimi boynuma..
Bakıdan bezdim. Dənizdən bezdim. Sənsiz mindiyim avtobuslardan, sənsiz etdiyim dualardan, sənsizyanan işıqlardan bezdim. Əllərimdən bezdim. Şeirlərimdən bezdim. Saçlarımdan bezdim. Burdayam bax, burda. Kölgəmdən də bezmişəm, gəl apar məni bu dəlixanadan. Gülləmmirəm. Əşi, cəhənnəmə gülüşlər, heç ağlaya da bilmirəm. Deyəsən, darıxıram. Səndən də, həsrətindən dı, adından da bezmişəm...