Hardan necə başlayacağımı bilmirəm.Çünki hər başladığım
yer məni sonda bitirir.Qaçmaq istədim, insanlardan yox,
çünki onlar özləri-özlərdindən qaçırlar.Biraz uzaqlaşmaq,
yorğun hava,meyxoş hisslər və birdə tanımadığım bir
yer.Təklikdə özümlə söhbət etmək istəyirəm.Əlbətdə dəli
deyiləm,anlayın məni!dəli deyiləm, sadəcə yorğunam.
Günahlandırdığım
hisslər var, mənə məndəndə yaxın olan.Onlarla
danışmaq istəyirəm.Hər dəfə yaxınlarla prablemləri bölüşmək
istədiyimdə "danış görüm özün necəsən?" deyərək gülünc
səslənən sualları məni çox yordu.Anladım ki sonra, tək
qələmlə iş düzəlmir, çirneldə prablemləri yazdıqca qutarmağa
doğru gedir.Xoşbəxtlikdən nə qədər yazırsamsa yazım, heç
bir vərəq etməz. Prablemlərdən yazdıqda isə vərəqin
yetmədiyini anladım.Axır-əvvəl hər şey bitəcəyini bilib nəsə
etmək istədim ki, günahlarım azalsın. Prablem ailə iş, ev
hamısı bir həyatın içində yerləşdikə, həyat mənasız görsənir
həddən artıq. Hərə bir cür bədbəxtdir mənsə iki cür.Cismən
diri ruhən vaxtı çatmış biri..Yaşadıqca görürəm ki, sevgi
puzzleın çatışmıyan bir hissəsidir.Əldə etmək üçün maraqla
çalışarsan, tamamladıqdan sonra sıxlıb yeni bir maraq
axtarırsan.İnsan oğlu bezməklə yetinməyir...Arxaya
baxmadan qaçaraq uzaqlaşmaq, qorxduğm hisslərin quysuna
yıxılıb düşmək və qışqıraraq yardım istəmək.Necədə gülünc
görünür)) Bəlkədə uşaqlıqda aldandığımız cizgi filimlər vardı
deyə həyat gözəl görünürdü? Bəlkə uşaqlıqda gördüyümüz
hər üz gözəl görünürdü? (Bilmirəm)
- 9 Yaşıma qayıtmaq istəyirəm hər gün.Çünki hər sabahlarda
yalnız oyun oynuyacağımı düşünürdüm, böyüdükçə həyatın
mənimlə oynuyacağını deyil...