həyatım boyu heç sevmədiyim şeylər oldu..heç cürə sevə bilmədiyim şeylər..məsələn,ağlamamaq üçün özümü məcbur edəndə boğazımda yaranan o zəhrimara qalmış ağrını heç cürə sevə bilmədim..bir musiqi mənə dəli kimi darıxdığım birini xatırladanda ağlamamaq üçün gözlərimi yummağımı və ya yuxarılara baxıb fikrimi dağıtmağa çalışmağımı sevə bilmədim..sevmədim mən kefim olmayanda yağış yağmasını..bu daha çox xatırladırdı çünki yalnızlığımı....uzun müddət uzaq durmağı birtəhər bacardığım insanların tam özümə gələrkən yazdığı "salam" mesajına nifrət etdim həmişə..tam unutmağa başlamışkən,gözəl əhval ruhiyyə ilə harasa gedəndə hər hansısa bir küçədə məni gecələr boyunca ağladan insanların pis zarafat kimi qarşıma çıxmalarını qəbul edə bilmədim...mənimsəyə bilmədim,normal qəbul edə bilmədim çox zəhmət,əmək verdiyim bir işin heç gözləmədiyim bir finalla bitməsini..istəmədim,həmişə qaçdım bu sonlardan..həmişə də məni tapdı..keçmiş məsəllərə,keçmişdən qalan sözlərə inanmazdım mən..deyəsən haqlıdırlar..nədən çox qaçsan özü gəlib səni tapır..qaydaları pozaq bəlkə? sevməyə başlayaq sevmədiklərimizi..qaçmağa başlayaq dəli kimi istədiyimiz şeylərdən?