O dəfə dəmlədi arvad, səni dostun-tanışın...
Kəfgirə oldun hədəf, sıyrılaraq getdi qaşın.
Sacların gəldi əlimdə, hələ də dazdı başın,
Əlqərəz, gülmədi göm-göy üzünə 8 mart.
Vay, dədəm vay, deyəsən gəldı yenə 8 mart.
Nə olar arvad olanda, adamın ağlı ola,
Bilə hal, anlaya söz, həm də dili yağlı ola...
Hər cəhətdən gərək arvad ərinə bağlı ola,-
Ölə,- birdən desə öl, qal desə... nə 8 mart?
Vay, dədəm vay, deyəsən gəldi yenə 8 mart.
Qanmayırsan a kül olsun gözünə, yoxdu həyan,
Onda sən bollu döyüldün, mənə də dəydı ziyan.
Halını xəstəxana çarpayısı etdi bəyan...
Saldırar bir də səni, bil o günə 8 mart.
Vay, dədəm vay, deyəsən gəldi yenə 8 mart.
Söylədin: qonşu Miriş bir sep alıb arvadına,-
Azı bır metrə olar, layıqı var öz adına.
İndi əmması çıxıbdır, Tanrı yetsın dadına,
Döndərib arvadı da sanki cinə 8 mart...
Vay, dədəm vay, deyəsən gəldi yenə 8 mart.
Ətəyindən daşı tök, gəl yenə tüğyan eləmə,
Binəva körpəmizin bağrını büryan eləmə.
Soydurub ciblərimi bir daha üryan eləmə,
Nə ola, rəhm edəsən sən də mənə 8 mart...
Vay, dədəm vay, deyəsən gəldi yenə 8 mart!.