Es kuleyim xeber apar o zalima,
De ki, choxdandir geLmeyir, daha menim xeyaLima.
De ki, onu hafizemde bitirmishem.
Ele biLki, hech ezelden sevmemishem.
Hech anmiram adini men,
Chixarmisham ureyimden.
Xatirimde qalmayibdir, hetda sesi,
Ne bir sozu, ne bir izi.
Butovlukde nishanesi,
Silinibdir yaddashimdan,
Buxarlanan goz yashimdan,
o danishma kulek.
De ki, mene deyiL gerek.
De ki, ona birde hech vaxt qayitmaram.
Hetda gorsem tanimaram.
Ruhum ele yadlashibdir indi ona.
Inanmiram heyatimda bir vaxt onun oldughuna.
Es, kuleyim.. Sene qurban bu ureyim.
Get gor necedir sevdiyim..
Xoshbextdirmi?!
Bextiyarmi?!
Taleyini deyishdiren biri varmi?
Her an qeydine qalan,
Nefesiyle nefes alan.
Onunla birge qocalan.
Derdine hemdemi varmi?
Menden ozge qemi varmi?
Ondan mene xeber getir,
Meni onda tamam bitir...
Onsuz neler chekdiyimi,
Onsuz nece chokduyumu.
Yollarina baxa-baxa,
Goz yashlari tokduyumu,
Deme ona,
inandir onu yalanina.
Deme her gun olurem men,
Ona nifret etdiyimi desem bele,
Onu yene evvelki tek,
Hetda belke dahada chox sevirem men.
Es kuleyim, xeber apar menden ona.
Deme heyatim baghlidir tekce onun varlighina.
Bu kederLi gozlerimden, danishma hech.
Yansin qelbim kule donsun,
Men onuncun qem odunda odlanarken.
Qoy onun umidi sonsun.
BiLsin daha menden olmaz ona heyan.
Yashatmasin ureyinde, bundan sonra meni bir an.
Ele eski, mehin onun derdlerini, ezabini hey sovursun.
Ele eski, serinliyin onun ureyine dolsun.
Ezabini azalt onun,
Yarasini sagalt onun.
De ki, mene ferqi yoxdur,
daha onun yoxlugunun.
Es kuleyim, ne gordunse tersine yoz.
Ne biLim daha neler uydur,
Meni ona sen unutdur...