Fələk yelə verdi insan karvanın,
Hərəsin bir yana çəkib apardı.
Bir ömür rəngbərəng bəzədi onu,
Sonda ağ əskiyə büküb apardı.
Hər insan yaşadı ölüm anını,
Qəflətən əzrayıl kəsdi yanını,
Kiminin yuxuda aldı canını,
Kiminin qanını töküb apardı.
Dünya Tanrılığa cəhd eləyənin,
Halal deyə-deyə haram yeyənin,
Sinəsinə döyüb "mən-mən" deyənin,
Cəmdəyin torpağa əkib apardı.
Allah hikmətinə kor baxanların,
Xalqın sərvətinə xor baxanların,
Haqqa gözlərində tor baxanların,
Fələk torbasını tikib apardı.
Arif, sən də öldün, başladı adət,
Bir az qurdalanıb getdi cəmahət,
Yasdan təkcə çadır qaldı əlamət,
Onu da sahibi söküb apardı
Hacı Arif Buzovnalı