Sən gedən gündən, nigarım, olmadı rahət könül,
Gerçəyi xülyayə təslim etdi hər saət könül.
Bu vücudi-binəvayəverməyib asudəlik,
Zillətimçün qəm əlində oldu bir alət könül.
Qəm qəmin ardınca viran eyləyir hər guşəsin,
Binəhayət qəm hücumun eyləmiş adət könül.
Hökmi-hicran ilə hər dəm varlığı yəğma olur,
Bir dəfə vəslin əlilə olmadı qarət könül.
Hər gəlişdə ruhuma min bir kədər bəxş etsə də,
Şövq ilə eylər xəyalın kuyinə dəvət könül.
Həsrətindən, ey pərivəş, gül ləbin xatırlayıb,
Harda bir gül görsə eylər ol günü işrət könül.
Arifi bir mücdeyi-vəsl ilə xoşhal eyləməz,
Gün bu gün hicran qəmindən almasa ibrət könül..
Hacı Arif Buzovnalı