Mən sənə yox, səndəki şirinliyə vuruldum,
Donmuş gülüşündəki sərinliyə vuruldum,
Qara gözlərindəki dərinliyə vuruldum,
Mən səndəki o nadir ağlı, kamalı sevdim,
..........Mən səni sevmədim ki.
Ürəyinin od saçan günəşi yaxdı məni,
Eşqinin hərarəti, atəşi yaxdı məni,
Sərv qamətin şux, rəvan yerişi yaxdı məni,
Xuda sənə bəxş edən cahü cəlalı sevdim,
...........Mən səni sevmədim ki.
Oldum al dodağından qopan sözün heyranı,
Hər kəlməyə qırpılan şəhla gözün heyranı,
Qara saçlara məhkum bəyaz üzün heyranı,
Nəqqaşının çəkdiyi huri cəmalı sevdim.
...........Mən səni sevmədim ki.
Mənə töhvə verdiyin bəlalara vuruldum,
Addımbaşı etdiyin xətalara vuruldum,
Həsrətində çəkdiyim cəfalara vuruldum,
Könlümə yetirdiyin dərdü məlalı sevdim.
............Mənsəni sevmədim ki.
Yoxluğunun üzündən gecə-gündüz andığım,
Gah gizli, gah aşikar alovuna yandığım,
Gün-gündən varlığına daha çox inandığım,
Gözlərimin önündə duran xəyalı sevdim.
............Mənsəni sevmədim ki.
Həsrətinə öyrənib, ayrılığa alışdım,
Xəlvətgaha çəkilib gizlənməyə çalışdım,
Zərrə-zərrə, anbaan torpaqlara qarışdım,
Vaxtı bir ömür çəkən bu son vüsalı sevdim,
Mən səni sevdimsə də, səndən aralı sevdim..
Haci Arif Buzovnali