Biz öz-özümüzə doğma demədik,
Doğma adın verdi özgələr bizə.
Biz öz gözümüzə özgə göründük,
Özgələr tək baxdıq öz-özmüzə.
Satın aldı bizi bizdən olmayan,
Özgələr əliylə cibə qoyulduq.
Biz bir-birimizə olmadıq həyan,
Biz özgələr üçün özünki olduq.
Bölündük, kəsildik, paralandıq da,
Yenə kor-koranə özgəni gəzdik.
Öldük də, sındıq da, yaralandıq da,
Öz faciəmiz də olmadı bizlik.
Biz öz-özümüzü alçaltdıq, əzdik,
Təki uca olaq özgə gözündə.
Mərd məzarlarını sıraya düzdük,
Təbəssüm görməkçün namərd üzündə.
Demə ki sözlərim xətrinə dəyib,
Öz kimliyin haqda düşün azacıq.
Ay sağ-solundakı dağı görməyib,
Uzaq təpələri dağ bilən yazıq.
Haci Arif Buzovnali