Mən səni sən kimi sevmədim ki....Mən
səni sənin mənə verdiyin sevgisizliyini
sevdim...Mən səni sən kim sevmədim ki...Mən
sənin sənsizliyini sevdim ....Mən sənsizliyə o
qədər oyrətdim ki özümü sənin həyatımda olub
olmadıgını belə unutdum..Mən səni ilk gündən ilk
andan belə sən kimi sevmədim ki...Mən səni
özüm yaratdığım kimi sevdım...Nə sənin gözlərini
....Nə sənin üzünü...Nə də ...Nə də qəlbini
sevmədim....Mən mən yaratdığım birini
sevdim...Bilirsənmi....Əvvələr yoxluğun acı verərdi
mənə....Ağrıdardı qəlbimi....Çox vaxt ...Çox vaxt
düşünərdim...Mən niyə rast gəldim ki ürəksiz
birinə...Mənim sevdiyim mənim yaratdığım
oldu...Sən olmadın ki...Mən səni sən kimi
sevmədim ki...Mən sənin həyatıma gətirdiyin
əzabları sevdim...Sevginin mənə gətirdiyi acıları
,ağrıları sevdim.....Mən səni heç sevmədim
ki....Mən sənsizliyi sevdim...Sənsizyaşamağa
öyrəşdiyim o həyatı sevdim...Mən səni sən kimi
sevmədim ki...Mən sən olduğum üçün özümü
sevdim...Mən səni heç sevmədim ki ...mən
qəlbimi sevdim...Orda yaşatdığım...üzünü belə
unutduğum...Xəyallarımda yaratdığım birini
yaşatdığım üçün qəlbimi sevdim....Mən səni heç
sən kimi sevmədim ki...İmkanmı verdin səni sən
kimi sevməyə....Mən səni sən kimi sevmədimki