Tab edə bilmədim bu səssizliyə,
Həsrət qürurumu əzdi, axır ki,
Adını dilimə gətirdiyimdə
Səsim də titrədi ,əsdi axır ki...

Demək olar, sevgi adlı ocağın
Tüstüsünə qısınıram, hələ də.
Səbr edərək bir közərən ümidin,
Istisinə qızınıram hələ də...

Mən hardan bilərdim,bir gün gələcək,
Soyuq bir ürəkdə od olacağam.
Bu boyda sevgiylə,bu boyda eşqlə,
Sevdiyim insana yad olacağam.

Yandır ürəyimi eşqin odunda.
Sonra da külünü ələ başıma.
Bəlkə havalanmış,didərgin ağlım,
Nəhayət, qayıdıb gələ başıma.