Gediş vərdişdir bir ürək üçün, ayrılıq

çətin deyil. Bunu da unudaram. ancaq

vaxtı deyildi. Sən getdin, yanında

buraxdığını zənn etdiyin məni də

sürüdün.

Yalnızlıq nə ağır bir ürək sancısıdır, nə

parçalayan bir vurğundur bilə

bilməzsən. İçini gəmirən qayğıların,

məntiqinin önünə keçər. Şiddətli bir

fırtınadan geriyə nə qalsa, ayrılığın

ardından o qədər viranə qalar insanın

ruhu. Qaldı ki, mən ayrılıqlara

öyrəşmişəm, amma bu vaxtsız oldu.

Ayrılıq, gəlirəm deyər əslində, hiss

edərsən. Qəbul edə bilməzsən, o

ayrıdır, amma finala doğru getdiyini

bilirsən. Ona görə çox da

təəccüblənmərsən o an gəldiyində,

üzülərsən, çox üzülərsən. Mən

təəccübləndim! Hazırlıqsız idim...

Getdiyin yerdə daha xoşbəxtmisən

deyə düşünməyəcəm. Elə olacağına

inanmasan getməzdin. Vardır mütləq

bir bildiyin, yoxsa bilmədən getdinmi?

Bir macəradan kənara keçməyəcək,

amma ruhunu bəsləyəcək bir

yolculuqdursa çıxdığın, könlün rahat

get, mən o duyğunu bilirəm. İnsanın

axtarışlar içində öz çevrəsinə dörd

döndüyü uzun zamanlardan sonra,

zəncirlərindən qopma ehtiyacıdır bu

hərəkətin, anlayaram.

Yalnız vaxtsız oldu. Bir az hiss

olsaydım, gözündə, sözündə bir şey

tapsaydım, gözləyərdim. Hətta mən

yığardım çamadanını əllərimlə, gözəl

dualarla yollayardım. Son gecənin,

son olacağını bilsəydim, heç yatmadan

üzünü seyr edərdim səhərə qədər.

Qoxunu içimə doldurardım. Bərk

sarılardım, günəş doğana qədər

bədənimi ayırmazdım, amma

bilmədim.

Vaxtı deyildi sevgilim, bu gedişin heç

sırası deyildi. Hərçənd bəzən getmək

də elə gözəldir ki! Tərk etdiyin mənim

deyə eqoizm edə bilmərəm. Yeni bir

səhifəyə başlamaq, bir macəraya

doğru getmək necə bir həyəcandır

bilərəm. Mən də birilərindən belə

getmişdim...

Hər nə qədər vaxtsız da olsa bu

ayrılıq, sənin adına dua edəcəyəm.

Ümüd edirəm göyqurşağının altından

keçmək üçün çıxmamısan yola.

Gördüyün, dayanacağıq hər