Gördüm çox gözəli bu həyatda mən,
Ancaq, heç birində vəfa görmədim.
Sevdim bir gözəli, həm də çox sevdim,
Nə vaxt o gözəldən cəfa görmədim?

Qarşıma çıxandan o nazlı sona,
Çəkdirdiyi kədər yetmirdi sona.
Amma mən, həyatda heç zaman ona,
Adi üzülməyi rəva görmədim.

Üzüm həqiqətən heç vaxt gülmədi,
Nələr çəkdiyimi kimsə bilmədi,
Qəlbim hey sevsə də, heç sevilmədi,
Ömrümü mənayi-səfa görmədim.

Götürmüşəm qəmi öhdəliyimə,
Beləcə yazıram gündəliyimə.
Məhəbbət adında xəstəliyimə,
Dünyanı gəzsəm də, şəfa görmədim...

***Təşəkkür edirəm. Oxuyan gözləriniz var olsun**