Qürurun, evini yıxar deyirdin...
Süzdürüb gözünü, gülürdün mənə,
Qarşina başqası cıxar deyirdim,
Mənə nə yaşaddın, yaşadar sənə...

Sən isə düz başa düşməzdin məni...
Bu mənim qarğışım deyildi, əsla...
Demək istəmişdim o vaxtlar yəni,
Qelbimi qırırsan hansı əsasla?

Günahdır sevəni günahkar bilmək,
Sevgini qoy günah bilməsin heç kim,
Tutaq ki, günahdır sevib-sevilmək,
Həvvanı nə üçün yaratdı Rəbbim???

Məncə yerdə qalmaz bu nalə, bu ah,
Sən mənə sevməyi eylədin haram,
Sevməyim günahsa, cəza ver Allah,
Boynuma alıram mən, günahkaram...

Yox! Mənim günahım sevmək deyil ki,
Mən sənə nə qedər izah etmişəm,
Bir günah axtarsan, sadəcə bilki,
Mən səni sevməkle günah etmişəm...

Sən mənim qelbimi qırardın hər gün,
Izahda etməzdin günahım nədir?!
Səhv sənde olsada, mən üzgün-üzgün,
Deyərdim bağışla, günah mendedir...

Hazırlıq görərdim, özəl bir günə,
Sən yerə atardın gül verəndə mən,
Belkədə düşündün baş əydim sənə,
Əyilib gülləri götürəndə mən...

Unutmaq, sənə heç gelməsin asan...
Ötsədə fəsillər, keçsədə zaman,
Gedəndə qapını elə çırpmısan,
Aça da bilmirəm utandığımdan...

Bilirəm sən xoşbəxt deyilsən indi...
Qürurun, mənliyin qırılıb sənin...
Qarşına çıxan öz eməllərindi,
Üzünə çox qapı çırpılıb sənin...

Demişdim, qürurlu olma bu qedər.
Vicdanın önündə sən baş eyərsən...
Yenidən qayıtmaq istəsən egər,
Əvvəlcə qapıdan üzr istəyərsən...