Bakıya.
Mən gözyaşında yoxluğuna haray
demişəm,
Sən şair eyləyən Qadınsan bu Cavidi.
Ax gecələr yatmamışam, sənə lay-lay
demişəm,
Mən Şəhriyar, sən isə Yar Qâsidim.
Cismim gəldi-gedər, bu nəğməysə
əzəldir,
Şair gözündə dilbər rübaidir, qəzəldir,
Bir Şəhid, bir də sənin olmaq gözəldir,
Özün de, mən hansıyam bu qara
sevdâdə, qadın.
Əllərimlə qırdım ürək tarımın ən incə
simin,
Sənə gələn simurqlarla yolladım öz
eşqimi,
Sevdâm Əlinin Allâha olan sevdâsı
kimi,
Gəzərəm bir içim suya həsrət, qup quru
səhrâdə, qadın.
Sənnən ayrılanda mələklər çiynimə
vəbâlı yazdı,
Bakıda vəfa olsa bizi ayrı saxlamazdı,
Dünya virân olsa yenə bu adam
ağlamazdı,
İndi çöküb otağın küncünə gəlirəm
fəryâdə,