İllər keçər, aylar ötər, unudarsan,
Gör kimlər unuduldu bu dünyadə,
qadın.
Bir gün yada salanda ağlayacaqsansa,
məni,
Qıymaram göz yaşına, salma heç yadə,
qadın.
Kaş bu sevgi bitən yerdə mən özüm
öləydim,
Kaş ki saçlarını da əvvəlki tək özüm
hörəydim,
Kaş ki o gül çöhrəni də bircə dəfə
görəydim
Xəyalını gördüyüm kimi hər gecə
röyadə, qadın.
Gəl yenə, qonağım ol, hörüklərini
götür, gəl,
İzin vermə toxunsun zülfünə özgə
əllər,
Sən ətirlər içində ən şahânə ətirsən,
Küləklərlə gəlmiş idin, küləklərlə
gedirsən.
Sən ən böyük ağrısan acılarımın
yanında,
Çöhrən haramım olsun dəysəm özgə
tənlərə.
Şərâb ətri nədir ki saçlarının yanında,
Gedirəm indi təslim edib ruhu
Səmâzənlərə.
Bizi bu şəhər anlamadı, qırdılar
qanadımızı,
Yarım qalan nağıllarda yazdılar adımızı.
Bəlkə də öləndən sonra biz ölümsüz
olacayıq,
Deyəcəklər bir dəli sevirdi bir Balaca
qızı.
Ey yarımın xəyalı, gəl, buyur, keç
Mən indi o mən deyiləm, biraz bədbin,
biraz bivec,
Ötən bu illərdə yaram da sağalmadı
heç,
Sən gedəndən dostum olub kağız,
qələm, meylə dolu bâdə, qadın.
Rəngi siyah oldu təsvir eyləyəndə âyə
səni,
Küsdü səmâyə, getdi, yandı boğazı
qəhərdən.
Bu şânələr ilə təsvir edəndə Leylâyə
səni,
Dedi Məcnûna demə, unudar məni
birdən.
Düzdür, yoxdur zərrə dəyəri
sətirlərimin, əgər
içlərində gecəmə işıq salan ay üzün
olmasa,
Amma bunu da bil ki, gözəlliyində
yoxdur dəyər
Cavid əgər yâsə batıb səni gecələr
yazmasa.
Rûzigarlar əsər keçər özüylə aparıb
illəri,
Soldurar pəncərəmdə gül açdıran
fəsilləri.
Bəxş edərəm mən sənə saçlarımın
qârəsini,
Nə vaxt ki qocalarsan, ağarar qara
tellərin.
Mahnı müqəddəsləşər, dərgahında
əzân olar,
fəsillər gəlib keçər, sevgilər də xəzân
olar,
Çoxsu sevə bilər səni, çoxsu dərdindən
ölər,
amma çətin bir də səni mən kimi yazan
olar.
Bənzədə bilmədim heç bir şəhəri
Bakıya,
yaraşmamışdı sənsiz bu payız səhəri
Bakıya,
Hərgah ki gətirsəydi geriyə ağlamaq
səni,
Göz yaşıyla bəxş edərdim ikinci bir
Xəzəri