Bu axşam
yenə də sənsizlikdən yamanca dolmuşam.
Oyuncağından bezən,
hər kəsdən küsən uşaq kimiyəm.
Həsrətin bir sarmaşıq kimi sarıb içimi,
Özüm öz evimdə qonaq kimiyəm.
Qaçıram hər şeydən,hər nədən
qəlbimin küncünə qısılıb.
Yoxluğun sanki bir Domokl qılıncı
Başımın üstündən asılıb...
Sənsizlik gözümün içinə boylanıb baxır...
Bu bomboz, kimsəsiz payız axşamı
Sanki səmadan da intizar yağır
Yağışa hamilə buludlar ötüşür-
sakitcə, astaca, hey ağır-ağır
Buludlar ötüşür--
bu əngin səmanı doğrayır, biçir,
Mənimsə içimdən
bir arzu, bir istək keçir
Nə ola möcüzə baş verə bu axşam,
Buludun birinə qoşulsam
yan alsam sən olan o yerə
Başının üstündə dayansam
Qonur gözlərinin, qara telinin,
Əsmər bənizinin seyrinə dalsam...
Sonra da çevrilib bir damla yağışa
düşsəm kirpiyinə
Ordan da süzülsəm
bir vaxt gözündə gördüyüm göz yaşı kimi
qara xallı əsmər yanağına
bir vaxtlar mənə
bal dadan yalanlar söyləyən
indisə bəlkə heç adımı anmayan dodağına
Sən də bu damladan səksənsən
üzünü mən gələn səmaya çevirsən
Bilirəm,
sən də yağışı çox sevirsən..
Nə ola bir möcüzə baş verə bu axşam
Ehh, deyəsən daha
arzu etməyi də yadırğamışam...