ərşə çəkilib
Görmədiyim gündən səni
Gözümün yaşı kəsmir
Sənə gəlməyəndən bəri
Canım parçam-parça, ruhum pərişan
Diriykən ölüyəm
Sənsiz, Qarabağ!

Mənim yaralı atam,
Mənim bəlalı anam,
Qarabağ!

Türk torpağı, türk yurdu,
Gözlərimi yaş yudu.
Sənsiz niyə yaşayaq?!
Sənsiz necə yaşayam,
Qarabağ?!

Düşmən tapdağında qoymarıq səni,
Kafir caynağında qoymarıq səni,
Həsrətin qoynunda qoymarıq səni,
Müqəddəs andımız, ruhum,
Qarabağ!

Sənsiz qala bilmərəm!
Sənsiz ola bilmərəm!
Sənsiz ölə də bilmərəm,
Ölsəm, qibləm Qarabağ!

II

Yetər, Dünya!
Bir gör artıq
Günahlını,
Günahsızı;
Qantökən,
Axar qanı;
Əsir olan cocuqları.
Girov qalan anaları;
Viran olan yuvaları, xanaları...

Yetər, Dünya!
Bir duy artıq
Öz yurduna həsrət
Qalan milyonların
Ərşə qalxan naləsini.

Yetər, Dünya!
Bir gör artıq
O günahsız qadınların, cocuqların
Axıdılan pak qanını.
Köçkünlüyə məhkum olmuş milyonların,
Boynubükük cocuqların
Gözlərini, o gözlərin kədərini,
Dillənməyən Ürəklərin çağırışını,
ağrısını.

Yetər, Dünya
Bir gör artıq
Əsir, girov qadınlara, körpələrə
O edilən zülmləri.
Duy, onların fəryadını, harayını!

Yetər, Dünya!
Anla artıq
“Bircə dəfə öz evimi görə bilsəm
Öz evimdə ölə bilsəm;
əzizimin məzarına
üz-gözümü sürtə bilsəm”
deyənlərin həsrətini, ağrısını, acısını...

Yetər, Dünya!
Bir gün artıq
O günahsız qadınların, cocuqların,
köçkün olan, qaçqın olan yüz minlərin,
Öz evinə gedəmməyən insanların
Boynu bükük arzuları çarpar sizi!

Yetər, Dünya!
Dünya gərək dada yetsin!
Qaçqınların hay-harayı
Hər doğmaya, yada yetsin!
Varsa əgər bu dünyada
ən adil insana yetsin!

Yetər, Dünya!
Bir gör artıq
Zülm eləyən zülmkarı
Bu dövrdə, bu zamanda
Ölüm saçan ölümkarı...
Bir gör artıq,
Bir duy artıq,
Anla artıq,
Yetər artıq,
Artıq yetər!

Eşit, Dünya!
Yüz minlərlə nərəsini-
“Haqq!” bağıran haqq səsini

III

Qarabağ düşmən əllərdə!
Duysun düşmən, bilsin hamı:
Qalmayacaq bu ah yerdə!
Qalmyacaq qan