Qocalma Ana.

Niyə yorğun-yorğun baxırsan mənə,
Ay sənin başına dolanım Ana?!
Ömrünü-gününü bızimçün verən,
Qocalıq üzündən solanım Ana!

Qüdrətim olsaydı sənin xətrinə,
Zamanı tərsinə mən döndərərdim.
Çıxarıb dünyanı öz məhvərindən,
Ayağın altına yerə sərərdim...

Ömrümdən ömrünə verə bilmirəm,
Çarəsiz qalıram, külüm də yanır.
Ağarmış saçına baxdıqca Ana,
Gözümün önündə hər şey dayanır!

Gəzərdim dünyanı lap ayaqyalın,
Gəzərdim səninçün dirilik suyun.
Yoxdu elə dərman, acizəm Ana-
Təbiət oynayır mənimlə oyun!

Nə qədər təsəlli versən də mənə,
Qalıram yenə də mən yana-yana.
Dayana bilmirəm başına dönüm,
Qocalma, nə olar qocalma Ana!..

Etibar Cavad. 16 mart 2014