Yenə işıq düşür xatirələrdən,
Bənövşə ətrinə bürünür könlüm.
Elə bil xatirən sıldırım dağdı
Çəndi, ətəyində sürünür könlüm.

Sənlə yaz bilirdim, qışın qarını,
Uçurdun qalamı, sökdün barımı,
Gizlədə bilmirəm əzablarımı,
Şeirimdə, sözümdə görünür könlüm.

Sənsizlik əzazil, ürəyim fağır,
Diz çöküb dünyaya qəmindən baxır,
Hər gecə bəmbəyaz ümidlər yağır,
Hər səhər qar kimi kürünür könlüm.

Həyat dar ağacı, ayrılıq kəndir,
Ürək kəndirdə də sevir, nədəndir,
Deyəsən işığı ilahidəndir,
Nə yanıb tükənir, nə sönür könlüm...