Sənin məndə başladığın kimi başlayıram yazmağa…

Kiçik qum dənəsi idin əvvəllər ürəyimdə haradan bilərdim ki səni bu qədər sevə biləcəyimi. Nəsən sən qəlbimdə gizlənən? Bərk bərk qışqıran, olmadıqca olmağa çalışan?


Nə etdin mənə anlamıram.

Necə oldu bu qədər böyüyə bildin içimdə ? Nə qədər fərqli olduğunu gözlərinin içinə baxaraq izah edə bilərəm yalnız sənə.



O an gəlsəydi, söyləyə bilsəydim bunları sənə.

Sənin hər şeyini bu qədər saf təbii və təmiz qəbul edə bilirəm, heyrətlənirəm inan və özümü tanıya bilmirəm.

Səni buna görə böyük bir xoşbəxtliklə günahlandırıram.

Çox gözəl hissdi səni sevməyin ağrısını dadmaq və səninçün yoxluğunda darıxıb yaşaya bilməmək...

Məktublardan xəbərsiz sevimliimsən sən mənim ilk ürəyimi coşduransan..

Amma haradasan, indi gözlərim səni görür, amma ürəyini ürəyim nə vaxt görəcək bilmirəm.



Toxundum bu yaxınlarda sənə, hiss etdin? Amma içimi yandırdı bu toxunuş, qəlbim alovlandı ilk dəfə.

İçimə axan gözyaşlarımı dindirmişdi o toxunuş, yenidən alovlandı, o köz olmağa yaxın olan atəş oldu.

Heç nə bilmirəm, heç nə hiss etmirəm, tək bildiyim sevimli ağrın belə bal kimidir ürəyimdə. Səni sevirəm...!!!

Bir daha baxın ətrafınıza bəlkə bir sevgi var ətrafınızda.