Mənə şirin laylanı çalan səndin, ANACAN,
Gündə min yol qadamı alan səndin, ANACAN.
Ağlayanda gözümün yaşını sən silərdin,
Ürəyimdən kecəni, ANAM, tək sən bilərdin.

Ürəyimin sevinci, gözlərimin nuruydun,
Bulaq çeşməsi kimi sən hər şeydən duruydun.
Sənə bağlı gözlərim axtarır səni indi,
Dünyada qoyduqların kədər, sevinc mənimdi.

Yatandada yuxumda başımın üstündəsən.
Şirin layla çalaraq nəğmə oxuyan sənsən.
Mən ruhuma yazmışam sənin səsini
Ürəyimə yığmışam anamın nəfəsini.

Mənim ruhum, nəfəsim, mənim varlığım ANA,
Bu günümdə sən yoxsan, dünya dönmüş zindana.
Sən mənim sərin suyum, çörəyim həm də havam,
Mənə işıqlı dünya sənsiz qaranlıq, ANAM.

İndi yanımda yoxsan, mən yetimə dönmüşəm,
Yanar ocaq sönən tək yavaş yavaş sönmüşəm.
Bir həzin nəğmə oxu, qoy rahatca yatım mən,
Vüsalam, al qoynuna, qoy arzuma çatım mən.