Dedin: Səni sevindirim!

Dedim: Necə?

Dedin: Ölüb, bu dünyadan köçə-köçə.

İcazə ver, gözlərini qəbir seçim,

İcazə ver, gözlərindən dolum, keçim.

Dedim: Səni itirərəm, gözlərimə dolsan əgər,

Səni sənsiz ağlayanda, gözlərimdə olsan əgər.

İtirərəm ən qiymətli inci kimi,

İtirərəm gözümün sevinci kimi.

Dedin: Onda, icazə ver, saçlarında ağa dönüm,

Gecə kimi qara teldə, bir yanar çırağa dönüm.

Dedim: İtirərəm səni, qara tellər ağaranda,

Ağır olar, mənə ağır, səni belə axtaranda.

Dedin: Bəlkə ürəyinə dolum sənin?

Ömrüm boyu əbədiyyən olum sənin?



Susdum, Daha söz tapmadım,

Tapdım səni, tapdım bu an.

Gör, səni necə, nə yaman

Ürəkdən dəyişib zaman!