Çal, Zahid, çal! Şikəstə çal. Nə çalırsan-çal, bir qəmli hava çal!
Biz də qulaq asa-asa viran olmuş, yağıda qalmış,
Yurdumuzu bir yerdə yada salaq.

Çal, Zahid, çal - barmaqların qabar olana qədər.
Barmaqların yorulana qədər. Ürək yaramın qaysağı qopana qədər, çal!!!
Qoy, klarnetin səsi ağıya dönsün,
Yağı tapdağı altında qalan
Viran yurdumuzun dağlarına, düzlərinə yayılsın.

Çal Zahid, çal!
Yana-yana, dərddən qıvrıla-qıvrıla çal!
Üzeyirsiz qalmış Şuşaya, Aşıq Şəmşirsiz qalmış Kəlbəcərə,
Nəbisiz qalmış Qubadlıya,
Sultanbəysiz qalmış Laçına,
Seyidsiz qalmış Füzuliyə Yayılsın Şikəstənin səsi,
Oba-oba, el-el gəzib, ətrafa, bütün camaata yayılsın!..

Çal, Zahid, çal! Əlinə götürdüyün klarneti elə çal ki, səsi küləyə qoşulub yurdunu dolaşsın.
Öz həzin səsi, mehi ilə yaralı yurdunu, gözü yolda qalan obanı oxşasın-əzizləsin.
Çal, qəmdən, dərddən sızlayan klarnetini.
Elə yanıqlı çal ki, yurdunda qərib olmuş dağların başındakı qarlar əriyib,
Göz yaşına dönsün, axsın, hey axsın.
Durmadan tökülən göz yaşlarımıza qarışıb
Tərtər çayının sularına qoşulsun,
Dağılmış yurdumuzdan keçsin,
Susuz qalmış obamızın torpaqlarını suvarsın. Susuzluqdan çat vermiş torpaqlarımızın yarasına məlhəm olsun!..

Çal, Zahid, çal! Klarnetini elə səsləndir ki, dərddən qovrulan insan kimi dilə gəlsin.
Ağı desin, bayatı çağırsın. İnildəsin, sızıldasın.
Titrəyən səsi göyləri ağlatsın.
Göydən yağış əvəzinə dolu yağsın.
Həmin dolu torpağımıza elə düzülsün ki,
Yanmış yurdun külü göyə sovrulmasın!..

Çal, Zahid, çal! Elə yanıqlı çal ki, klarnetin səsi tir-tir titrəsin.
Yağı qarşısında örpəyi başından düşmüş qız-gəlinin dağlarda qalmış ah-naləsi,
Fəryadı səsinə əks-səda versin,
Çaldığın klarnetin səsi, xalqımın səsinə qarışsın!..

Çal, Zahid, çal! Özü də yana-yana, ağlaya-ağlaya, sızlaya-sızlaya çal!
Bir Qarabağ Şikəstəsi çal,
Barmaqların yorulana qədər çal!!!
Vüsal ağlayana qədər çal!
Çal Zahid, çal! Bir Qarabağ Şikəstəsi çal!