Dərd əlindən , sarılmışam qələmə.
İçimi tökməyə o yardım edir.
Ondan yaxşı, etibarlı dost tapmadım özümə.
Yoxsa danışardım özüm-özümə.

İnsan dərdin əsirinə çevrilib.
Çəkə-çəkə dərd sürüyər, dərd üzər.
Sən qaçsan da, o buraxmaz yaxanı.
Harda olsan gələr, tapar, yaxalar.

Baxıram dünyaya yarandığından,
Heç üzü gülməyib, çiləli dünya.
Dərdi olan hər kəs onu qarğıyır.
Peşman olub yarandığına dünya.

Yayda buza dğnüb, qışda qaynayan,
Göz yaşıdır yerdən çıxan çeşmələr.
Başı buluda çatan uca dağlar,
Bu dünyanın dərdlərilə yüklənib,
Bəzən dözməz, od püskürər, od ağlar.

İnsan ha axtarır xoşbəxtliyini
Tapa bilmir, gizlənib dərd əlindən.
İnsan ha vurnuxur qalxsın ayağa,
Dərd buraxmır, yapışır ətəyindən.

Dərd atlıdır, insan olub piyada.
Harda yaxşı görər, çapar oraya.
Başına gətirər hər cür oyunu,
Sonra bir anda gətirər sonunu.