25 fevral – yağışlı yay axşamında
görüşdüyümüz gün...
.
Həmin gün,
Həmin görüş...
İlkimiz,
İlk görüşümüz,
Bəlkə də, ilk doğrumuz,
Bəlkə də, son səhvimiz, idi...
.
Görüşdük...
Bir sevgi də biz qapdıq
ulduzlu səmadan...
Görüşdük...
Yaşadığımı dərk etdim
mən səni tanıyandan...
.
Yeni təqvim olmuşdu
bu sevgi tarixçəsi,
Yox idi bu təqvimdə
səndən, məndən özgəsi...
.
Yaşayırdıq...
Təzadlı qismətimizin sevimli
oyununu bilmədən,
Yaşayırdıq...
Təqvimimizin ayrılıqlı
sonu gəlmədən...
.
Səndən, taleyimdən, və...
sevincli anlardan ruhlanmışdım,
Ayrılacağımız gündən xəbərsiz
Hələ ikimizə aid , içində yalnız
sən və mən olan çox şeyləri
arzulamışdım...
.
Biz...
böyüdürdük sevgimizi
ürək adlı bələkdə
körpəmiz kimi..
Hələ o vaxt həyat da
gözümüzə görünürdü
tərtəmiz kimi...
.
İstəyirdik həsrəti davamlı
görüşlərlə öldürərək
geridə qoyaq, ötək...
İndi isə ayrılmışıq,
Tək-tənha,
otağımda
keçmişdə qalmış
həmin yağışlı günü,
ilk görüşümüzü xatırlayıram...,
səni düşünürəm,
Bəlkə bir gün yenə
gələrsən ömrümə, deyərək,
Yollarına boylanan gözlərimi
kor etmiş lənətə gəlmiş eynək...
.
Görmürəm daha,
Görə bilmirəm sənsizliyimin sonunu...
Qələm yazmaqdan,
vərəq yazılmaqdan yorulub,
Beynim düşüncələrdən,
nəticə səbəbdən narazı...
Belə olmamalıydı,
Lənətə gəlsin bəxtin
mümkünsüzü, olmazı!...
.
Özümü unuduram,
tənhalıqda intihara can atır istək,
Qocalıram,
Alnımın qırışları
dalğalanır dəniz tək...
.
Bu da bir sevgi tarixçəsiydi...
Danışmaq da yaşamaq kimi
çətin gəlir, neynək...d