Elvidasız get...

Sən gəlmədən öncəydi bütün bunlar,
Qaranlıqdan qorxmağım,
özümü sıxmağım, özümdən çıxmağım.
Öncəydi umidsizliyim.
Divar kimiydim,kar, kor söz keçməyən...cansız.

Və bir gün sən gəldin
Görmədiyim, bilmədiyim yerdən,
sualsız, cavabsız özün kimi
gəlişin də gözəl oldu üzün kimi.

Səni o üzdən sevdim
Hec kimə qarışmadan,
Heç kimdən soruşmadan,danışmadan lal kimi gəldin.
Özünlə məni də gətirdin mənə,
əhsən sənə...

Sən gəlmədən öncəydi..
Dünyamın iki rəngi dəyişə bilirdi, ağı və qarası...
və bir də tənhalığımın sağalmayan yarası.
Sən gəlmədən öncəydi fəsillərin yoxluğu,
Yaşanmayan illərin çoxluğu.
Payız kimiydi bütün fəsillər,
Hər ildə uç dəfə köçürdüm payızdan-payıza...
Sən gəlmədən öncəydi
sevgi serlərimin qırıq misralarında çabaladığım anlar.

Və bir gün sən gəldin,
Yenidən doğuldum
bu dəfə anamdan yox, gətirdiyin sevgidən doğuldum.
Dəyişdiyimi düşunmüşdüm,
heyif, çox heyif...

Indi yenə də gedirsən!
Səbəbsiz gəldiyin ücündür bəlkə,
sənə qal da deyə bilmirəm,
Hələlik...
get, amma əlvidasız get..
Əlvida boyda bir ağrını daşıya bilmərəm daha,əzizim!

Iqbal Nehmet (yeni)