Gəl otur, üz-üzə söhbət eyləyək,
Gör, haçandır ölüb sevgimiz bizim…
Niyə dəfn etmirik, nə gözləyirik?
Meyit ortalıqda qalıb, əzizim!

Elə soruşursan ki, niyə ölüb bu?
Elə bil, bilmirdin, xəstə yatırdı!
Bir addım irəli addım atanda,
On addım geriyə addım atırdı…

Yenə soruşursan, nə dərdi vardı,
Həkim uazaqdaydı, aralı idi?
Həsrət xəstəsiydi, gücü çatmırdı,
Vüsal dərmanları bahalı idi.

Heç nə gəlməsə də əlimdən mənim,
Ona yaşamağa həvəs verirdim.
Səni soruşanda, “Gələcək…”-deyib,
Neçə ildir ki, süni nəfəs verirdim.

Baxma ki, xəstəlik kiçildib onu,
Qəbrini qazmışam özündən böyük.
Artıq, göz yaşımla qüsul vermişəm,
Yumaq lazım deyil, kəfəninə bük.

Götür cənazəni, heç nə soruşma,
Daha “Nə üçün”-ü, “Niyə”-si yoxdur!
Səni çağırmağımın bir səbəbi var,
Camaat deməsin yiyəsi yoxdur…

Basdırdıq…Çox sağ ol, köməyin üçün,
İndi, bir səbəb var, döyünsün ürək?
Ölən sevgimizə baş daşı qoyduq,
Gəl, bu baş daşının yanında ölək!