Uçuq sökük bir küçə, divarlardan ay axır.
Ayın üzü gizlicə qaranlıqlara baxır......
Külək əsir əlləri həsrət səpir yollara,
yollar xatirələri aparır uzaqlara...

Buludlar dolub yaman, dəniz yağır küçəyə,
o küçədə yuyunan bir həsrətdir bir gecə....
Dalğalanır ağaclar telləri suya düşür.
Yelkən açır yarpaqlar ümüdsüzlüyə üzür...

Uzaqlaşıb aydınlıq, yaxın getmir göylərə
çərçivəsi aralıq, yenə sınmış pəncərə.....
Əks etdirir səmanı yerdəki lal parçalar...
Orda minlərlə xəyal bir kölgəni parçalar....

Şam da sönüb. Masada əzəl olub məktublar,
Göz yaşıyla islanan xəzəl olub məktublar ...
Üşüyür qanadları, toxunan yox üzünə,
küllənmiş misraları həsr olunub özünə.

Sarıdan bir don geyib bəzəyi toz dumandır...
Bu məktublar bu evdə, səssizliyə limandır...
Bir payızdır cümlələr torpaqda naxış kimi..
divarlardan rəsimlər süzülür yağış kimi....

Şaxta kəsir ayrılıq. Gülüşləri qar örtür,
Burda hər yer qaranlıq, burda ümidlər ölür..
Kölgələrin əynində boz rəngin çalarları,
Dayanıblar ruh kimi, soyuqdur məzarları..

daşlarında yox rəsim ...Yoxluqda min baxış var
Hər yer qurudur ancaq, bu küçədə yağış var....