Yada salıb hərdən ötən illəri,
Nə olar, zəng elə, zəng elə mənə.
Dinləyim arada şirin dilləri,
Nə olar, zəng elə, zəng elə mənə.

Ey qərib ruhumun yaxını, yadı,
Sevən ürəyimin arzu, muradı,
Tap telefonundan o ''gizlin adı''
Nə olar, zəng elə, zəng elə mənə.

Dolandıqca könül havan başında,
Yadlaşmayıbdısa nömrəm huşunda,
Xatırlayıb o ilk zəngin başında,
Nə olar, zəng elə, zəng elə mənə.

Əl səndədir, məndə olar bil ətək,
Kəs əlimi, ancaq zəngi kəsməyək.
Bülbül gülə şirin nəğmə deyən tək,
Nə olar, zəng elə, zəng elə mənə.

Əvvəllər zənginlə oyanardim mən,
Bilmirəm nə olub, gizlənirsən sən?
İstərdim deyəsən mənə yenidən,
Nə olar, zəng elə, zəng elə mənə.

Dağa yaraşıqdır başında qarı,
Yar hər gün gözləyər sevdiyi yarı,
Gəlməyə yoxdursa imkanın barı,
Nə olar, zəng elə, zəng elə mənə.

Səsini eşidim duyum bəsimdi,
Xəttin o başında əziz kəsimdi,
Bəlkə son sözümdü son nəfəsimdi,
Nə olar, zəng elə, zəng elə mənə.

Onsuz da həsrətəm gülən üzünə,
Qəlbinin aynası olan gözünə,
Barı həsrət qoyma şirin sözünə,
Nə olar zəng elə, zəng elə mənə.

Məndən könlümü al, ruhumu istə,
Yoxdu gözüm səndən özgə bir kəsdə,
Gözüm telefonda, qulağım səsdə,
Nə olar zəng elə, zəng elə mənə.

Dərd çəken Vüsalın şan şan olubdur,
Ölümün üstünə pərvan olubdur,
Bir zənginə görə alqan olubdur,
Nə olar, zəng elə, zəng elə mənə.