Budaqdan qopmayan son yarpaq təkin,
Ümidim sözündən asıla qalıb.
Deyə biləcəyin iki kəlmənin,
Biri ürəyimi qorxuya salıb.

“Hə” desən, göylərə qaldıracaqsan,
“Yox” sözün daşlara çırpacaq məni.
“Hə” desən, bir ocaq yandıracaqsan,
“Yox”un əqrəb olub çalacaq məni.

“Hə” desən, elə de, qulağım doysun,
Qəlbim dolub daşsın məhəbbətindən.
“Yox” desən, elə de, kökündən vursun,
Yaşaya bilmərəm bu ağrıda mən.

Qulağım əsirdir iki kəlməyə,
Hakimin bu qədər hökmü olmayıb!
Qorxuram, qəlbinə insaf gəlməyə,
Daha gözləməyə gücüm qalmayıb...

"Ya “hə” de, sevindir intizarımı,
Bütün ağrıları atım, unudum.
Ya “yox” de, geyinim qəm paltarımı,
Oturub qəlbimin yasını tutum.