Şair qamçısıyla eşq koç eylədi,
Əyrilər ucaldı düz hayif oldu.
Təzə dərd bürüdü, köhnə dərd yerin,
Ocağı söndürdü, köz hayıf oldu.

Çölüm isti yaydır, borandı içim,
Mən kimdən inciyim, mən kimdən kecim?
Mən çəkən dağları, kim çəkər de kim?
Sinəm mələr qaldı, göz hayıf oldu.

Bu könül mülkümü sökdü xəyanət,
Vəfa yaddan çıxdı, göz tutdu şəhvət.
Bəxtə qara düşdü, ürəyə həsrət,
Saz qəmə kökləndi, söz hayıf oldu.

Tonqallar hoylanır ağlın başında,
Sinəmə od düşüb cavan yaşımda.
Dikildi gözlərim,  durdum qarşında,
Kipriklər nəmləndi, diz hayıf oldu.

Bənizim solğundur, dərdi işıqlı,
Dünyamı dərd əkib, qəm sarmaşıqlı.
Mən zireh geymişdim, eşq yaraşıqlı,
Söküldü ümüdü, tez hayıf oldu.

Sən hər şeyə rəğmən, ömrüm günümsən,
Səni çox sevirəm, yarım tənimsən.
Görsünlər Vüsal sənin sən mənimsən,
Sonra çox  desinlər, yüz hayıf oldu.