— Atam gəldi. Uraa!!!
— Gəl görüm, qucağıma. Ay səni dəcəl, günü gündən böyüyürsən. Belə getsə, səni qucağıma ala bilməyəcəm.
— Bəli, mən böyük kişiyəm artıq.Bu gün də beş dənə beş aldım.
— Nə gözəl. Afərin sənə. Həmişə belə davam elə. Söz verirsən?
— Başüstə, amma sən də velosiped alacağına söz ver.
— Söz, alacam. Qoy gedim əllərimi yuyum. Gələrəm söhbət edərik.
— Anam süfrəni açıb.
— Get, mən də gəlirəm. yaxşılıq edin ki,yaxşılıq görəsiniz — Hə de görüm günün necə keçdi?
— Ata bilirsən bu gün Vasiflə dalaşdıq. Birinci o başladı. Məni itələdi. Mən də yıxıldım, sonra durub onu vurdum.
— Yaxşı eləmisən. Qoyma səni vursunlar. Heç vaxt.
— Yaxşı eləmişəm? Amma müəllimə dedi ki, düzgün hərəkət eləməmişik. Dedi ki, «Allah insanlara şüur verib, dil verib. Aranızda nə varsa, danışaraq həll edin. Dalaşaraq nəyisə həll etmək insan olmayan varlıqlara aiddir.» Düz deyir ata?
— Hhhəə… Düz deyir.
Ata nədənsə qızardı. Simasında az öncə yaranan hirs, əsəb bir anda yox oldu.
— Ata bu gün biz inşa yazdıq.
— Həə. Nə inşası?
— " Böyüyəndə kim olmaq istəyirsiniz?
— Sən nə yazdın?
— Yazdım ki, atam kimi həkim olacam.
— Afərin sənə.
— Sonra yazdım ki, çoxlu xəstələrim olacaq və mən də onları atam kimi sağaldacam. Kasıblardan pul almayacam. Onları pulsuz sağaldacam. Ehtiyacı olanlara pulsuz dərmanlar verəcəm. Çünki mənim atam belə edir.
Atanın iştahı nədənsə kəsildi. Çətinliklə nəfəs alırdı. Niyəsə artıq oğlunun söhbətinə qulaq asmaq istəmirdi.
— Müəllim inşanı oxudu və məndən sənin adını soruşdu. Mən də dedim. Sonra dedi ki,:" Atana denən halal olsun. Dünya da belə insanlar azdır. Əsl vəzifəsini unutmayıb."
Oğlu süfrədən durub atasını bərk- bərk qucaqladı və " Mən də böyüyəndə sənin kimi olacam." dedi. Ata oğlunu qucaqlayıb, başının sığalladı. Zorla gülümsədi. Sonra yeməyini bitirmədən durub ağır addımlarla kabinetinə getdi. Stulunda əyləşib dərindən nəfəs almağa çalışırdı. Ürəyi sıxılırdı. Gözü masanın üzərində olan övladının şəklinə sataşdı və beynində «Mən