Eşqin od damlası qəlbimə düşdü,
Alışdı, atəşdən uzaq ürəyim!
Varlığım tilova, sanki, ilişdi,
Çırpındı, titrədi... yazıq ürəyim.


Dindi pərdə-pərdə könlümdə bir səs,
Sükutu dilimdən didərgin saldı.
İsitdi sinəmi odlu bir həvəs,
Dincliyim görəsən hayanda qaldı?


Qədirsiz sandığım, cansız bildiyim,
Ürəksiz bildiyim, qansız bildiyim,
Ruhuma yad gələn hər nə vardısa,
Dəyişdi, can aldı nə vaxt, hardasa?!


Xəyalım sığmadı öz məcrasına,
İlham sığal verdi söz məcrasına!
Arzumun əlçatmaz zirvələrində,
Könlümün ən dərin guşələrində
Bir körpə məhəbbət, bir məsum ülfət
Titrəyə-titrəyə alışdı, yandı,
Qalxıb vicdanımla qoşa dayandı!


O, elə məğrurdu, elə çılğındı,
Qıy vurdu, xiffətin bağrı yarıldı!
O, elə qaynadı, elə çalxandı,
Məzlum donuqluğun beli qırıldı.


Di gəl, yaşamadı, şimşəkdi, söndü...
Külü buza dönmüş ocağa döndüm.
İsinə bilmirəm o vaxtdan daha,
Bədənim qüzeydi, ürəyim kaha.


Mən onu itirdim - varlığım itdi,
Ağzımın ləzzəti onunla getdi.
Mən onu itirdim - itginəm özüm,
Özümü axtarır, özümü, gözüm.


Hay verdim, harayım harda əridi?
Səsimin üstünə dağmı yeridi?
Fikrimin qanadı harda qırıldı?
Əhdimin simimi darda qırıldı?


Yox-yox! Qırılmadı! Onun eşqinə
Köklədiyim simlər dardadı yenə!
Di gəl, nəğmə demir o simlər daha,
İndi də dəm tutub fəryada, aha.


Mən indi anladım məhəbbət nədir,
Mən indi duydum ki, bu, nə qüvvədir!
Mən indi bildim ki, indi bildim ki, MƏHƏBBƏT - vicdanın almaz qaşıymış!
Mən indi bildim ki, indi bildim ki,
HƏYƏCAN - məhəbbət qasırğasıymış!
Ülvi bir məhəbbət sahibi - ÜRƏK,
Necə saf olurmuş - büllur bulaq tək!
Mən indi bildim ki, indi bildim ki,
ÜMİD - arzulara gedən cığırmış!
Mən indi bildim ki, indi bildim ki,
İNAM - eşq evinə od daşıyırmış!
Sən demə, bu sirli təlatümlərdə
XƏYAL düşüncənin ağ yelkəniymiş!
Könül dara düşüb, boğulan yerdə
İLHAM haray salıb, car çəkən imiş!


Eşqim şimşək idi, çaxdı da, söndü...
O getdi, mən isə leysana döndüm...
Tanıya bilmirəm