Təsadüfən həyətdə iki uşağın söhbətini eşitdim.
Biri qədeş sayağı o birinə sual verdiki.
"Ala sən Gülünü doğurdan sevirsən?
Görürəm gündə görüşürsəne ala. Lap ölürsənki ondan ötrü ala.
Bu biri cavab verir:
" Yox ala nə sevməsi. Yalannan sevirəmdə ala. Yalannan görüşürəm. Yalannan ölürəmdə ondan ötrü ala. Bu uşaq hər sözünün başında yalannan deyib söhbətinə davam edirdi. Məni gülmək götürdü. O qədər öz özümə Yalannan deyib güldümkü axrı belə bir şeir yarandı. Yaxşı pis içimdən gələn bu oldu. Dedim oxuyub deyəsiz yaxşıdı ya yox.

YALANNAN.

Yalannan çiçəyi qoxlayan Gözəl!
Necəsən, yalannan ölüm səninçün.
Yoluna dikilsin gözüm yalannan,
Yalannan xəyala dalım səninçün

Yalannan qovrulum, yalannan yanım,
Yalannan cızdağa dönsün olanım.
Yalannan bitməzə, durum, yollanım,
Yalannan yollarda qalım səninçün.

Yalannan inləsin könül tarım da,
Yalana bürünsün etibarım da;
Yalannan kar olsun qulaqlarım da,
Yalannan lal olsun dilim səninçün.

Yalannan sinəmə sıxım başını,
Yalannan oxşayım çatma qaşını;
Yalannan öpüm o həcər daşını,
Yalannan imana gəlim səninçün.

Yalvarım-yaxarım kor aşıq kimi,
Düyülüm yaxana kür uşaq kimi;
Sarılım boynuna sarmaşıq kimi,
Yalannan divanə olum səninçün.