Hafiz Rüstəm

Bu gənc və istedadlı şair Vüsal Ağayevi bəzi ədəbi tədbirlərdə görmüşəm – utancaqdır, səmimidir, böyük-kiçik yeri biləndir. Onun bu səmimiliyi və təbiiliyi şeirlərində öz bədii təcəssümünü tapıb:

Qeyrətsiz, ay bala, qeyrətli oldu,
İsmətsiz, ay bala, ismətli oldu.
Halal çörəyimiz minnətli oldu,
De hansı vərəqə yazım bu dərdi?
Vərəq ağlamasın, vərəq neyləsin?

Nər kimi oğullar qula döndüsə,
Namuslu gözəllər dula döndüsə.
Müqəddəs nə varsa, pula döndüsə,
De hansı vərəqə yazım bu dərdi?
Vərəq ağlamasın, vərəq neyləsin?

Ürəyim, vətənim bax para-para,
Yenə çıxarıblar bizi bazara.
Bölünə-bölünə gedirik hara?
De, hansı vərəqə yazım bu dərdi?
Vərəq ağlamasın, vərəq neyləsin?

Bunlar bizim mövcud ictimai-milli dərdlərimizin sanki bədənnüma güzgüsüdür – böyük faciələrimizi olduğukimi, boyaboy, başdan ayağa göstərir.

Bu gənc şairin sevgi şeirləri, bizim də vaxtilə yaşadığımız macəralı gənclik duyğularımızı özündə canlandırır. Bundan əlavə qoşmada ifadə olunan bu ülvi duyğular nazik şüşə kimi çox kövrəkdir, qafiyə-rədif sistemi bir o qədər təbii və mükəmməldir. Mənə hərdən elə gəlir ki, şair öz şəxsi müşahidələrinin poetik vüsalına çoxdan çatıb:

Niyə incidirsən məni bu qədər,
Sənə “can!”- deyirəm, qayıdır zəhər.
Didib-parçalayır qəlbimi qəhər,
Ürəyi daşmıdır, yuxa, bilmirəm?

Vüsalam, bu dərdi çəkməliyəm mən,
Məcnuna bənzərim var, dəliyəm mən.
Bir gün qəlb sözümü deməliyəm mən,
Hələ şimşək olub, çaxa bilmirəm.

Hafiz Rüstəm