səni qışda unudurlar
yayda kölgə verdiklərin,
axmaq ağac.

səni susuz qurudurlar
meyvə verib sevdiklərin,
axmaq ağac.

bax gözündən düşən bütün
yarpaqların sonlarına.
budağını sevməyənlər
indi aşiq qollarına.
biri ayaq altda qalır,
biri küləklə yol alır,
biri xəzan olub yanır,
sənə qalır möhtac,
ağac.

möhkəm tutun köklərindən,
gəl özünə qulac-qulac.
lazım deyil sənə səndən
bir özgəyə baxmaq,
ağac.

soyuqlarda yan sobada
iki ismin var burada:
qışda - odun,
yayda - ağac.
axmaq ağac,
axmaq ağac.