İnsan əvvəlcə özünü izah etməkdən yorulur.Sonra başqasını sorğulamaqdan.Daha sonra haqsızlığa qarşı çıxıb savaşır və sonra tək olduğunun fərqinə vardığında ayaq saxlayıb düşünür. Axı dünya bu qədər çox insanla dolu ikən görən gözlər niyə ancaq onun nəsibi olub ki?!Axı düşünən beyin hamıda varkən niyə insanlar düşünməyə bu qədər ərinir və insan insan içində var olubsa niyə başqalarını önəmsəmədən,onun duyğularına duyğu qatmadan eqoistcə yaşamağı seçir?Əgər adamlıq odursa məndə olan nədir deyirsən və ya adam olan mənəmsə onlar kimlərdir ki,səninlə birlikdə eyni dünyanı bölüşürlər?
Tərs gedən bir şeylər var,amma daha özünə qayıtmaq zamanıdır.Öz dünyanı yaratdığın,bünövrəsini sağlam qurduğun an heç bir güc səni yıxa bilmir.Ən ağır dərdlərdə belə əvvəl qəlbin ağrısından belin önə bükülürdü və hamı bunu görürdüsə,indi bunu artıq öz dünyanda yaşayıb heç kimin önündə əyri durmursan.O zaman böyüdüyünü anlayırsan.O zaman sən dünyaya tək gəlib,tək də gedəcəyini idrak edirsən.O zaman sən adam olursan.