Biri vardı
min dənəsi
onun üçün
yüz olardı.

Biri vardı
dağlar onu
görən kimi
düz olardı.

Papağı da qırmızıydı,
yanağı da,
dodağı da.
Çox olmuşdu evin gəlib qalanı da,
qonağı da.
Olmamışdı heç beləsi.
Mən onu heç görməmişdim.
Deyirdim ki, öz-özümə
"Nə yaxşı ki, ölməmişdim..."

Nə yaxşı ki, o gəlmişdi
gedənlərin sonrasında.
Nə yaxşı ki, dayanmışdı
qəlb evimin ortasında.

Mənim onunla yediyim
duz-çörək də bal dadardı.
Hər gün mənə duz verərdi,
hər gün məni aldadardı.

Tez bitmişdi hekayəmiz,
şirin olan yuxu kimi...
şeir kimi,
nağıl kimi,
ən sevimli qoxu kimi.

Mən yuxuda idim hələ
çox tez idi.
Sabah erkən
gecə düşdü otağıma
qəlb evimdən o gedərkən.

Oyanmışdım, ağlayırdı,
qırmızıydı yanaqları.
Papağı da qırmızıydı,
qırmızıydı dodaqları.

Həmin onu sevmişdim mən,
həmin biri mənim idi.
Varlığıyla mənim idi.
Yoxluğuyla mənim idi.