Seni kim üzdü qadın, yoxdu gülüşlerin.

Belke de ölmüşdün en xoşbext gününde sen.

Saçında den, duyğuların perem perem,

Göz yaşıyla yanağlarına düşdü qadın.

Seni kim üzdü qadın?



Heyatın sehnesinden atılmısan bir qırağda,

Hönkür-hönkür ağlayırsan belke de heç duyan yoxdu.

Ele bil körpe uşağ tek gelende her bir derd,

Ağrıların şiddeti ile dodağlarını büzdü qadın?

Seni kim üzdü qadın?

Göz yaşın yastığa axmış,

Belke de saf qelbin uşağlığın üçün darıxmış.

İsteyin biraz sevgi, isteyin biraz qayğı,

Bu heyat xeyallarını parçalayıb ten ortadan kesdi qadın.

Seni kim üzdü qadın, susma biraz danış mene,

Axı derdin kederin bil ki, xeyli tanış mene.

Danış belke her cümlen şeirime bir qafiedir,

Belke danışdığın heyat kitablarda yazılmamış.

En ağrılı faciedir yaza bilmez heç kimse,

Meni boş ver neyse, derdini tazeleme.

Gelende soyuq boran birdefelik,

Men bilirem çox çetindir, qış ömrünü yaz elemek.

Sene pervaz elemek yaraşarmış semalarda,

Eger ki, ruhunu basdırmasaydılar mezarda,

Qalarmıydın ahu zarda yox mence?

Get dincel...

Ki bayaq gördüm men heyat senin badene,

Qem süzdü qadın...

Seni kim üzdü qadın?

Axı sen çox zerifsen,

Zahirin eyni belke, içinde müxtelifsen.

Göyerib bütün beden, ağrılar belke yorur,

Bu ne cür şiddetdir, sene kim zerbe vurur.

Seni kimler incidir, sonra emellerini danır,

Belke de öz canın, öz bedeninden usanır.

Kor oldu gözüm senin içinde qelbinmi yanır?

Bu ne cür tüstü qadın, seni kim üzdü qadın