sen öldün, ne deyisdi ki?! Heç ne! Bir ürek qurtuldu açilib-yigilmaqdan. Atmosfer de bir adam boyda sixilmaqdan. Sen öldün, ne deyisdi ki?! Heç ne! Sen deme, heç seven yox imis seni; heç kim sene aglamadi, hami sehid balasina agladi, yolda qoyub getdiyin qara gözlerin sahibinden basqa. Sen öldün, ne deyisdi ki?! Heç ne! Bizim üzümüzü agartdin, atanin sacini. Düsmenin ocagin qaraltdin, dostalarin qanini. Sen öldün, ne deyisdi ki?! Heç ne! Torpaqin sinesi qabardi, dünyanin sekli deyisdi. Sen dünyani deyisdin. Fani dünyanin üstünde can verib, baqi dünyani aldin. Bu sövdeden uduzan olmadi, uduzmaq heç kime olmadi qismet. Udan oldu: Bir sen, bir de Cennet. ( Bu eser Mübariz Ibrahimovun timsalinda, bütü sehidlerimize ithaf olunur.)