YAŞAMIN KOYLARI

Yaşamın koylarındayım
Gözlerim kapakı yürüyorum
Nerdeyim nerdeyim bilmem ki
Yolumu kaybediyorum

Şimdiye kadar hep ezildim
Küçük görüldüm çemkirildim
Evet adiyim ama
Ne yapayım bende sevdim

Yaşamın koylarında tutsağım
Aşkına deli divane alarım
Gözlerim kapanmış
Kim yaptı sormadım

Döngüye köle olmam
İyilikten sapmam
Ama bu muydu hediyem
Gecelerce aladım

Sevgilinin son öpüşüne benzer
O adi yerler
Bırakıp seni gider
O süslü hayaller

Kitlenir sanki kapılar
Üstüne kat kat çarşaflar
Mahşer yeri sanki
Herkez ağlar