İnsan səhv edir. Bu təbiidir. Öz səhvinə bəraət qazandırmaq istəyir. Bu da təbiidir.Amma bu hal vərdişə keçməyənə kimi təbiidir.

Səhvlərin sayının artması və hər birinə bəraət qazandırılması insanın səhv etməyə öyrəşməsinə və ən nəhayət uçuruma gedib çıxmasına səbəb ola bilər.
Filankəs naxələf çıxdı, filankəs pis idi, filankəs məni aldatdı və s...
... Bu kimi bəraətlər özünü tənqid hissini öldürür.
İnsan ətrafı olduğu kimi deyil, öz prizmasından görməyə başlayır.

Biz çox vaxt öz arzularının gerçəkliklə üst-üstə düşdüyünə inanırıq, amma həyat zərbələr vurduqca, maneələr artdıqca yanıldığımızı anlayır, anladıqca, özümüzü sındırmayaraq təsəlli verməyə çalışırıq.Hadisələrlə planlarımız tutarkən özümüzü xoşbəxt və şanslı bilirik.Elə ki, hadisələr istədiyimiz axarda getmir, o zaman məyusluq, depressiya və əsəbiliklər başlayır.Əslində bizi üzən yanılmalarımızdır, və əslində hər şey filankəsin pis olmasından irəli gəlmir.

Bəzi insanlar tərslik qanununa inanırlar.
Bəziləri özlərini qismətsiz hesab edib, özlərindən əllərini üzürlər.
Bu sonuncu vəziyyət psixoloji pozğunluqlara gətirib çıxara bilir.

Konfusinin bir kəlamı var:
"Hər atılan ox hədəfə dəymir, çünki insanların gücü eyni deyil".
Bəlkə əslində məsələ gücdə deyil, hədəfdədir?
Hədəf düzgün seçilməyəndə oxlar tamam başqa istiqamətdə uçur bəlkə?
Səhvlər təkrar-təkrar meydan oxuyur insana?

Heyatda səhvlərə oyrəşmək olmaz.Hər dəfə eyni səhvləri təkrarlamaqsa heç olmaz.Düzdür, hər şeylə barışıb yaşamaq və yalnız sadə işlərdən yapışmaq maraqsızdır. Amma hər dəfə və tez-tez gücünüzdən artıq sınaqlara düşməyin!Şansınızı zorlamayın!Bu sizi məyusluqlara gətirib çıxara bilər.Və unutmayın ki, sizinlə birlikdə sizi sevənlər də məyus olurlar.Onlara qıymayın..