maraqlandı. Nəticədə onun kimsəsiz
və kasıb olduğunu bilib bu işə razılıq
vermədilər. Beləliklə iki aşiqi bir-
birindən ayırdılar. O, "bu taledir"
deyib Allahın ona yazdığı tale ilə
razılaşdı və üsyan etmədi. Qarşı tərəf onu kimsəsiz bilirdi. O isə
bilirdi ki, kimsəsiz deyil. Onun
Allahı var. Rəbbinin ona bəxş etdiyi
imanı var, sevgisi var. Susdu və
sakitcə həmin adamın həyatından
çıxıb getdi... Bəli... Bu həmin insan idi. Bu gün
təlaşla, həyəcanla onun önündə
durub danışırdı. Birdən ürəyi
sancdı.Əlini qeyri ixtiyari olaraq
ürəyinin üstünə qoydu. Qoca:"Nə
oldu? Ürəyin ağrıdı?"- deyə soruşdu. O isə "yox" deyib ayağa qalxdı.
İstəmədi yalan danışsın. Amma
yalan zəli kimi yapışdı onun dilinə.
Vadar etdi yalan danışmağa. Gülə-
gülə, ədayla:"Hə, mən də həmişə
nəvələrimlə gəlirəm. Bu gün onlar başqa yerə getdikləri üçün tək
gəldim.İndi yəqin evdə məni
gözləyirlər. Tələsirəm. Sağ ol, mən
getdim".
Qoca:"Sabah gələcəksən?"
O:"Yox"- deyə cavab verdi. Qoca ümid dolu baxışla yenidən:
"Sabah gələcəksən?"-deyə yenidən
soruşdu.
O isə "Yox" deyərək addımladı.
Qoca onun arxasınca sanki
yalvarırcasına "Sabah səni burada gözləyəcəyəm". O
isə:"Gəlməyəcəyəm" deyirdi. Onlar
bu səda altında ayrıldılar.
Tez uzaqlaşmaq istəyirdi.Ağlayırdı.
Onun göz yaşlarını qocanın
görməsini istəmirdi. Evinə çatdı. Uşaq kimi sevinirdi. Rolunu yaxşı
oynamışdı. Qocanı aldatmışdı. Ona
ailəli olduğunu yalandan demişdi.
Bir müddət ötdü. Sıxılmağa,
darıxmağa başladı. Ayıldı. Etdiyi
hərəkətin yanlışlığını indi hiss etməyə başladı. O nə etmişdi? Niyə
yalan danışmmışdı? Niyə qocaya
deməmişdi ki, ona olan sevgisi onu
Rəbbinə çatdırmışdı. O bu sevgi ilə
Rəbbinə daha da yaxınlaşmış və
bilmişdi ki, onun artıq bir sevgilisi var. O da ALLAHdır!
Fikrindən döndü. O, sabah yenidən
ora- qocanın olduğu yerə gedib hər
şeyi deyəcəkdi. Deyəcəkdi ki, səni
mənimlə kasıb olduğum üçün ailə
qurmağa qoymadılar. Amma insanın zənginliyi onun ürəyində
olan inamdır. Ailəsi