O, tək yaşayırdı. Bir otaqlı evdə.
Çoxu elə bilirdi ki, bu evdə heç kim
yaşamır. Bax beləcə, səssiz-
səmirsiz həyat tərzi keçirirdi.
Bir gün narın yağış yağırdı. Yağışlı
havada dualar da tez qəbul olunduğuna inanırdı. Çox sevincli
idi. Sevinirdi, sevinirdi ki, dua
edəcək. Demək olar ki, hər gün
axşam namazını məsciddə qılırdı.
Həmişəki kimi bu gün də namazını
qılmaq üçün məscidə yollandı. Evi məscidə yaxın olduğu üçün tez
çatdı. İqamədən əvvəl dua etdi.
Sonra camaatla namazını qıldı. Bir
qədər oturduqdan sonra harasa
tələsirmiş kimi məsciddən çıxdı.
Yağışlı havada dənizə baxa-baxa zikr etməyi də çox sevirdi. Dəniz
kənarına gəlib, skamyanı yağışdan
qoruyan bir yer tapıb, oturdu.
Qəfildən kimsə arxadan onun
çiyninə toxunaraq "Bu sənsən?" deyə
həyəcanla, təəccüblə soruşdu. o, duruxdu. Hələ çönüb sifətinə
baxmasa da səs ona doğma gəldi.
Amma yanıla bilərdi. Əmin olmaq
üçün arxaya çevrilib ona sual verən
adama baxdı. Bu, əlində əsa tutmuş
bir qoca idi. "Yox, yox! Mən yanılmadım. Bu odu. Bu həmin o
insandı. O insan ki..." Tez özünü ələ
aldı. Guya bu insanı tanımadı. "Siz
kimsiniz?"- deyə sual verdi.
-"Bu mənəm.Mən səni görən kimi
tanıdım. Ola bilməz ki, sən məni tanımayasan. Bilirdim ki, dənizi
sevirsən. Mən həmişə buraya
gəlirəm. Həmişə gözlərim səni
axtarır. Amma heç vaxt səni görə
bilmirdim. Demək qismət bu günə
imiş". Sevinc hissi ilə yaxınlıqda oynayan uşaqları göstərib "Bunlar
nəvələrimdi", - dedi. Sonra da tez
"Sən də nəvələrinlə gəlirsən? Onlar
hardadır?"- deyə soruşdu.
Qoca elə hey danışırdı. Cavab
gözləmədən sualları ard-arda verirdi. O isə sadəcə baxırdı. Nə
qocanın danışdığını nə də suallarını
tam eşidirdi. Bu qocanı görmək onu
hələ də unuda bilmədiyi keçmişinə
aparmışdı. Düz 22 yaşına...
Onun 22 yaşı vardı. Təhsil aldığı Universitetdə bir gəncə aşiq
olmuşdu. Həmin gənc də onu dəlilər
kimi sevirdi. Tezliklə ailə həyatı
quracaqdılar. Amma, amma...
Sevdiyi insanın valideyinləri onun
haralı, kimlərdən olması ilə