Helelik eşqim...


Helelik ömrümü tebessüme qerq eden sevincim...
Helelik gözlerimin tek nuru sandığım heyat işığım...
Helelik denizlerimin sahillerini bezeyen heyat gemim...
Helelik gelecek senli qocalığım,salam ey sensiz keçecek cavanlığım...

Görürsen,sevdiyim,elvida deye bilmedim men.
Sen dedin,bitirdin eşqini...
Büküb sevgini yarının sene bir zamanlar yazdığı ağ mektub kağızlarına,
Qaldırdın refe...
Ağ kağızların rengi de derddeen qaraldı...Gözlerim kimi...
Bir zamanlar çiçek açan,gülümseyen sevgim kimi...
Onlar da derdime şerik oldular...
Amma onların menden bir üstünlüyü var,
Onlarını senin yanında,men ise senden...Ehh...
Ömür yolumu birge addımlayacağım insanı itirdim men...
Bundan ağır derd var mı?
Yox...Yoxdur mence...Ola da bilmez...
Hemdemini itirmeyin acısını heç ne çıxara bilmez...
Men de unuda bilmeyeceyem daha onu...
O unudarmı,unutmazmı bax onu da bilmirem.
Bildiyim tekce bir şey var.
O da menim sevgimin heç vaxt tükenmeyeceyi.
Bilmirem bunu demek ne derecede doğrudur,
Amma sene olan sevgim bitmeyecek heç zaman.Bunu da unutma...






Bir ümidle gözleyeceyem seni.



Belke bir gün döneceksen,
belke de mene yeniden sevgini etiraf edeceksen,
Bax o zaman sene qarşı sevgim olsa da,qürurumu sene feda etmiyecem.
Bax o gün bileceksen sevgiliye ayrılıq acısını çekdirmeyin ne olduğunu...
Baxmayacam üzüne o gün,Tutmayacam elini daha...
Xett çekib bütün olanların üstünden,terk edecem seni,nece ki sen mene bu zülmü çekdirmişdin...
Unutmaq adlı bir canavarla savaşa girecem her gün...
Meğlub olacağımı bile-bile hem de...
Amma bilirsen, dilemeyecem meğlub olmağı daha evvelki kimi...
Unutmaqçün seni daha da güclü olacam,


UNUDACAM SENİ BİR GÜN..